ਅੱਜ ਇਕੱਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਲੱਗ ਜਾਣ ਕਾਰਨ ਵਿਆਹੁਤਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰਕ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਜੋ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਬੱਚੇ ਟੀ.ਵੀ.ਮੋਬਾਈਲ ‘ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਕੰਮਕਾਜੀ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ‘ਚ ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਦਫਤਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘਰ ‘ਚ ਮੋਬਾਇਲ ‘ਤੇ ਬਿਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਸ਼ਲ ਸਾਈਟਸ ‘ਤੇ ਚੈਟਿੰਗ ਵੀ ਘਰ-ਬਾਰ ਟੁੱਟਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਅਜਿਹੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਦਖਲਅੰਦਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਿਆਹੁਤਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰਕ ਖੁਸ਼ੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ ਕਿ ਕੁਝ ਵਿਆਹੁਤਾ ਔਰਤਾਂ ਅਪਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੀ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਦ ਹੈ।

• ਪ੍ਰਿਅੰਕਾ ਸੌਰਭ

ਅੱਜ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਇਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉਲਟ ਹੈ। ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਔਰਤ-ਮਰਦ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਅਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਬੌਧਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਬੇਅੰਤ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਪਰ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਲਾ ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਕਿਧਰੇ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ‘ਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਦਫਤਰਾਂ ‘ਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ‘ਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣੇ-ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਇੰਨਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਰਕਰਾਰ ਰੱਖਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਸਹੀ ਅਤੇ ਸਰਵਪੱਖੀ ਵਿਕਾਸ ਕਰ ਸਕੇ ? ਇੱਥੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬੱਚੇ ਕਿਉਂ ਵਿਗੜ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਤੁਲਿਤ ਵਿਕਾਸ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ? ਏਅਰ ਕੰਡੀਸ਼ਨਡ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਜੋੜੇ ਆਪਣੇ ਟੀਵੀ ਅਤੇ ਮੋਬਾਈਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਕਿਉਂ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ? ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹੁਤਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਬੋਰਿੰਗ ਕਿਉਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਹਨ? ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਵਿਆਹੁਤਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਨੌਕਰੀਪੇਸ਼ਾ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਸਾਂਝੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਗੰਦੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ? ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਕੀ ਪੜ੍ਹੀਆਂ-ਲਿਖੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਰਦ ਉਸ ਨੂੰ ਕਮਾਉਣ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰੱਥ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ? ਤਾਂ ਕਿ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰ ਕੇ ਪੜ੍ਹੀਆਂ-ਲਿਖੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਬਣਾ ਸਕਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸਹੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਸਕਣਗੀਆਂ ? ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਈਏ ਕਿ ਜੇਕਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਇੰਨਾ ਹੀ ਸ਼ੌਕ ਹੈ ਤਾਂ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ? ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ ਘਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਘਰ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰੋਟੀ, ਦਾਲ, ਸਬਜ਼ੀ ਤਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।

ਕੰਮਕਾਜੀ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਆਜ਼ਾਦਾਨਾ ਫੈਸਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰ ਹਉਮੈ ਵੀ ਟਕਰਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਭਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਾ ਕੱਢਣਾ ਵੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਦੋਵੇਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨਗੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਖਿਆਲ ਰੱਖਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੇਅਰ-ਟੇਕਰ ਦੇ ਭਰੋਸੇ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਮਾਂ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕੇਅਰ-ਟੇਕਰ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਲਈ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰ ਸਕਣ। ਤਾਂ ਜੋ ਭਟਕਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਸ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਕੰਮ ‘ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।

ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਹੀ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਸਮਾਜ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਹੋਵੇਗਾ। ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰਤ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸਵੈ-ਭਾਵਨਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਸਮਾਜ ਲਈ ਘਾਤਕ ਹੈ। ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਨਾ ਤਾਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਸਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ। ਅਜਿਹੇ ‘ਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਨੈਨੀ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨੈਨੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸੰਭਾਲਦੀ ਹੈ।