ਨਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਕਲਸ਼ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰੂਪ, ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁਤਰੀ ਦਾ ਜਨਮ ਪਹਾੜੀ ਰਾਜਾ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ‘ਸ਼ੈਲਪੁਤਰੀ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਦੇਵੀ ਪਾਰਵਤੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰੂਪ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਧਕ ਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਥਿਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤਿਅੰਤ ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਹੈ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ (ਬਲਦ) ‘ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਰੁਧ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦਾ ਫੁੱਲ ਹੈ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਪੂਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੀ ਊਰਜਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮੂਲਾਧਰ ਚੱਕਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧੀਰਜ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਨਸਿਕ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਜਾਂ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਰਾਹਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਊਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਵਰਾਤਰੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ, ਸਵੇਰੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕਲਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਲਾਲ ਜਾਂ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਪੂਰੇ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੇ ਘਿਓ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹਲਵਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕਰਕੇ ਸ਼ਰਧਾਲੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੌਰਾਨ, ਮਾਂ ਸ਼ੈਲਪੁੱਤਰੀ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਰਗਾ ਸਪਤਸ਼ਤੀ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਧਾਲੂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
