ਰੂਸ ਅਤੇ ਯੂਕਰੇਨ ਵਿਚਾਲੇ ਜੰਗ ਦਾ ਅੱਜ 14ਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ। ਰੂਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਜੰਗਬੰਦੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕੀਵ, ਖਾਰਕੀਵ, ਸੁਮੀ, ਮਾਰੀਉਪੋਲ, ਚੇਰਨੀਹੀਵ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਗਬੰਦੀ ਰਹੇਗੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਮੁਤਾਬਕ 20 ਲੱਖ ਲੋਕ ਯੂਕਰੇਨ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ 8 ਲੱਖ ਬੱਚੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਕਈ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਯੂਕਰੇਨ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਜ਼ੇਲੇਨਸਕੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਓਲੇਨਾ ਜ਼ੇਲੇਨਸਕੀ ਨੇ ਇਕ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸ ਨੇ ਰੂਸੀ ਹਮਲੇ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਦਰਦ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ ਹੈ
ਓਲੇਨਾ ਜ਼ੇਲੇਨਸਕੀ ਨੇ ਚਿੱਠੀ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦਾ ਮੀਡੀਆ ਮੇਰਾ ਇੰਟਰਵਿਊ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਪੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਅਨੁਭਵ. “ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹੁਣ ਜੋ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਲਪਨਾਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਡਾ ਦੇਸ਼ ਸ਼ਾਂਤਮਈ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਮਹਾਨਗਰ, ਕਸਬੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। 24 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਦੇ ਐਲਾਨ ਨਾਲ ਜਾਗੇ। ਰੂਸੀ ਟੈਂਕ ਯੂਕਰੇਨ ਦੀ ਸਰਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਸਾਡੇ ਹਵਾਈ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਰਾਕੇਟ ਲਾਂਚਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਕ੍ਰੇਮਲਿਨ ਇਸ ਹਮਲੇ ਨੂੰ “ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਪ੍ਰੇਸ਼ਨ” ਵਜੋਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਯੂਕਰੇਨੀ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ ਹੈ।
ਮਾਸੂਮ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ। ਓਖਤਿਰਕਾ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਠ ਸਾਲਾ ਅਲੀਸਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਢਾਲ ਵਜੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕੀਵ ਦੀ ਪੋਲੀਨਾ… ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨਾਲ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਗਈ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ 14 ਸਾਲਾ ਆਰਸੇਨੀ, ਜੋ ਮਲਬੇ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਗੋਲਾਬਾਰੀ ਕਾਰਨ ਐਂਬੂਲੈਂਸ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ।
ਜੇ ਰੂਸ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ “ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਛੇੜਦਾ,” ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਾਂਗੀ।
ਸਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਹੁਣ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕੀਵ ਅਤੇ ਖਾਰਕੀਵ ਸਬਵੇਅ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇਖੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਲਤੂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਲਈ, ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫੁਟੇਜ ਹੈ, ਪਰ ਯੂਕਰੇਨੀਅਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਪਿਛਲੇ ਹਫਤੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਹਕੀਕਤ ਹੈ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਦੇ ਡਰੋਂ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ।
ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਲਾਸਾਂ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਵੀ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਸਿੰਗ ਵਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਰੂਸੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦਿਨ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਅਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ, ਸਗੋਂ ਬੇਸਮੈਂਟ ਦੀ ਕੰਕਰੀਟ ਦੀ ਛੱਤ ਦੇਖੀ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਜਨਾਂ ਅਜਿਹੇ ਬੱਚੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ।