ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮੋਗਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਅਕਸਰ ਗਲੀਆਂ-ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਹੈ ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ “ਲੇਡੀ ਸਿੱਧੂ ਮੂਸੇਵਾਲਾ” ਕਿਹਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਿਰਫ਼ 19 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਕੁੜੀ ਰਾਤੋ-ਰਾਤ ਸਨਸਨੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ “ਪਰਮ” ਕਹਿ ਕੇ ਹੈਸ਼ਟੈਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਿਨੀਂ, ਪਰਮ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਤੇ ਟ੍ਰੈਂਡਿੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਗਾਣੇ ਦੀ ਇੱਕ ਲਾਈਨ – “ਨੀਂ ਮੈਂ ਅੱਡੀ ਨਾਲ ਪਤਾਸ਼ੇ ਜਵਾਨ ਪੋਰਦੀ” – ਪੂਰੇ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਘਰੇਲੂ ਨਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਲਾਈਨ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਰੂਪ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਗੀਤ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਜਨੂੰਨ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਗਰੀਬੀ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆਓ, ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਮਝੀਏ।
ਪਰਮਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਜਨਮ ਮੋਗਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਦੁਨੇਕੇ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪਿੰਡ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਬਹੁਤ ਨਿਮਰ ਸੀ। ਮਾਂ ਘਰੇਲੂ ਨੌਕਰਾਣੀ ਵਜੋਂ ਦੂਜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਦਿਹਾੜੀਦਾਰ ਮਜ਼ਦੂਰ ਸਨ, ਜੋ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਛੜੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਕਮਰੇ ਸਨ – ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਰਹਿੰਦਾ। ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜੇਗੀ।
ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਗਾਇਕੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ
ਪਰਮ ਦਾ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਦਾ ਜਨੂੰਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅੱਜ ਵੀ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮ ਦਾ ਚਾਚਾ ਜਾਗਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਗਾਉਣ ਦੀ ਭੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਗੀਤ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਗਾਇਕੀ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੇਡ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
